چیزی که فیلم «جاماندگان »را دیدنی کرده، نمایش کلیشهای این تنهایی نیست.حس زندگیای است که الکساندر پین توانسته به تدریج به مَددِ فیلمنامهی به دقت به آن بپردازد.
«بی بدن» شباهت بسیاری زیادی به پرونده عجیبِ آرمان و غزاله دارد و اولین اطلاعاتی که در ذهن بینندهاش زنده میکند، مربوط به این پرونده است.
تازهترین ساختهی هیروکازو کورهئیدا انگار ترکیبی از چند فیلم است. داستان یک دوستی و ارتباط تنگاتنگ، در بستر ماجراهایی شبیه به هانت، که در قالب فرمی راشومونی تعریف میشود.
داستان انیمیشن کوتاه کودک از نظر سادگی به حکایتهای قدیمی و افسانههای محلی شباهت دارد.
سریال «شوگان» داستانی است پیچیده و جذاب درباره حکمرانی. درباره قدرت و ظفرمندی.
فیلم «دره نهنگها» از آن دست فیلمهایی است که در عین سادگی مضمون به دور از هر پیچیدگی تماشاگر با هوش خود را میتواند تا ساعتها بلکه روزها درگیر خود کند.
در فیلم «بازیکنان» داستان در برخی از دقایق نسبتا قابل تحمل جلو میرود، اما در بیشتر دقایق فیلم کاملا غیر قابل تحمل و غیر قابل تماشا میشود.
«تمساح خونی» را باید یک اکشن کمدیِ درست و حسابی در سینمای ایران دانست که کمتر نمونهاش را در سینمای ایران ساخته میشود.
«اوپنهایمر»، نگاه نگرانکننده کریستوفر نولان به طلوع دوران اتمی، بامداد دوشنبه بهوقت ایران با دریافت هفت جایزه ازجمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی، فاتح نود و ششمین دوره جوایز اسکار شد.
اگر بخواهید فیلم تان فاقد متن یا دیالوگی بوده و تنها بر مبنای تصویر باشد به نظر میرسد بسیار باید روی جزییات تصویر کار کنید. درست مثل کاری که داریا کاشچ ییوا در انیمیشن«دختر»موفق به انجام آن شد.