«پرویزخان» احتمالا بهترین درام ورزشی تمام سینمای ایران است که مسیر خلق یک «تیم» را با حوصله و دقت روایت میکند؛ یک داستان واقعیِ قهرمانمحور.
درگذشت ناگهانی رضا داوودنژاد، بیشتر به دروغ سیزده شبیه بود اما دلهرهآورتر از این تیتر بد، دستبهدست شدن این خبر و عدمانتشار هیچ تکذیبیهای برای آن بود.
فیلم آرگایل ایده جالبی دارد، اما در عمل نمیتواند از پتانسیل بالایی که دارد به درستی استفاده کند و به اثری ناامید کننده تبدیل شده است.
فیلم آخرین جلسه فروید اثری روانشناسانه است که پیرامون مسائل اعتقادی اتفاق میافتد.
نوروز فیلمی ماجراجویانه است و طی سفری قصد آگاهسازی مخاطب درباره آیین باستانی نوروز را دارد
چه میشد اگر زوجها میتوانستند علاقهشان به یکدیگر را از طریق آزمایشی علمی بسنجند؟ این ایدهی مرکزیِ فیلم علمی-تخیلی و عاشقانهی ناخن است. اثری که میخواهد شبیه خرچنگ لانتیموس باشد؛ اما نمیتواند.
فیلم «مادام وب» دقیقا ادامه همان رویه فیلمهای ونوم و موربیوس است و تنها ظاهر متفاوتی دارد.
انیمیشن «تصویر بزرگتر» با ترکیب هنر نقاشی دوبعدی و نمایش عروسکی در اندازه واقعی ساخته شده است.
فیلم سینمایی«روزهای عالی» درامی مینیمال با محوریت زندگی روزمره یک نظافتچی در ابرشهر توکیو است که به واسطه بازنمایی ریتم روزمرگی های او، نقبی میزند به فلسفه حیاتش که صلح با جهان هستی در همه اجزاست.
چیزی که فیلم «جاماندگان »را دیدنی کرده، نمایش کلیشهای این تنهایی نیست.حس زندگیای است که الکساندر پین توانسته به تدریج به مَددِ فیلمنامهی به دقت به آن بپردازد.